8 września 2018 roku w Domu Kultury w Łaszczowie odbył się Powiatowy Konkurs Poetycki z okazji 100 – lecia Odzyskania przez Polskę Niepodległości o nagrodę Starosty Powiatu Tomaszów Lubelski. Konkurs został zorganizowany przez Stowarzyszenie ,,Feniks" z Łaszczowa. W konkursie tym, wzięła udział pochodząca z Nowosiółek pani Winczysława Bartecka, która na konkurs zgodnie z wymogami komisji przygotowała dwa utwory – jeden o 100 – lecia odzyskania Niepodległości, drugi natomiast o tematyce dowolnej. Po rozstrzygnięciu konkursu pani Winczysława otrzymała wyróżnienie, pamiątkowy dyplom, dwie ksiażki oraz sadzonkę cisa z ozdobną tabliczką, jako symbol długowieczności.

 

Moja Ojczyzna

Świątynie na wzgórzach pośród drzew stojące,

Te lipy wiekowe tak dumnie szumiące.

I odgłosy dzwonu, który na Mszę wzywa

To moja Ojczyzna – Polska się nazywa.

 

I słońce wschodzące, kiedy dzień się budzi,

Łąki mgłą spowite i płynące strugi.

Śpiew ptaków wśród gąszczu, wierzba pochylona

To Ojczyzna moja, to właśnie jest Ona.

 

Te łany złociste i pachnące chlebem,

Ptaki fruwające pod błękitnym niebem.

Kurhany drzemiące pośród pól i lasów,

To Ojczyzna moja, od zamierzchłych czasów.

 

Przydrożne kapliczki, krzyże chłopskiej doli,

Cmentarne mogiły wśród lip i topoli.

I ścieżka jak wstążka pośród żyznych pól,

To Ojczyzna moja, kraj rodzinny mój.

 

Te pola szerokie posypane śniegiem,

I jodły strzeliste pod gwieździstym niebem.

I świerki pachnące żywicy sokami,

To Ojczyzna moja, to mój kraj kochany.

 

Stary elementarz, gdzia Ala i As

Wiersze Konopnickiej, to historii czas.

Bajki Krasickiego, wieszczów poematy,

To Ojczyzna moja i mamy i taty.

 

Ojczyzno nasza we krwi skąpana

W latach niewoli wyzyskiwana.

Lecz zryw wolności lud w sercach miał,

Patriotyzm siłę Twym synom dał.

 

W sercach Twych dzieci, głęboka wiara

Od lat nadzieję wszystkim dawała

Że przyjdzie wolność – Polska powstanie,

I jasne słońce zaświeci dla niej.

 

I przyszedł moment, przyszła ta chwila,

Kiedy kajdany Polska zrzuciła.

W swych walkach była wciąż nieuległa

A dziś jest Wolna i Niepodległa.

 

Tęsknota

Tak bardzo chciałabym wrócić

Na próg rodzinnego domu

Usiąść i głowę opuścić

W pamięci wszystkich przywołać.

 

Tych, którzy dziś są daleko

I tych, co dawno odeszli.

Usłyszeć słowa rozmowy,

Melodię nuconej pieśni.

 

Wróciłaby radość dziecinna,

Wszystkie dni wspólnie przeżyte.

Praca, nadzieja i miłość,

Wspomnienia o moich najbliższych

 

Wiem, że wszystko minęło

I nigdy już nie powróci.

Już nie ma domu starego,

I ławki gdzie możnaby usiąść.

 

Zostały tylko wspomnienia,

Gdzieś na dnie serca ukryte.

Które tak często wracają,

Z głębin pamięci dobyte.

Podziel się tym: